නොඑන ගමන...

කවදා
කොහේ
කොතැනක
කෙලෙසක
හෝ
අපි සැවොම යන
එකම ගමන
?

නොපිපි කුසුම...

කවදාවත්
පිපෙන්නෙ නැති...
නොපිපි නිසා
පරවෙන් නැති...
රේණු තලා
රොන් ගන් නැති...
පුසුඹ නිසා
අසිරිය ඇති...
නොපිපි මලකි
අතු අග ඇති...

කවදාවත් එක්
වෙන් නැති...
කවදාවත් වෙන්
වෙන් නැති...
හිමි නූනත්
අහිමිත් නැති...
වෙන කවුරුත්
දන්නෙත් නැති...
බැදුම් ලොවේ
කොතෙකුත් ඇති...

තරහ නැහැ අම්මේ...

ආවේ කුස තුළට
නුඹෙ ආදරේ දුටු තැන
නුඹ ඉකි ගසා
හඩන විට
මටත් හැඩුනා
නුඹට නොකියම
නුඹේ අසරණකම
මා නොදැන සිටියද
පියෙක් නොම විය
ඔහු පාපතරයෙකි
මා මරන්නනට
වදන දුන්නේ කෙලෙසක
ආවේ සොම්නසින්
ඔබ දෙපලට දාව
මෙලොව එළි දකින්නට
තරහ නැහැ අම්මේ
මට පින් මදි ඇති
මේ භවේ ඉපදෙන්න
අදට යන්නම් මා
ඊළග භවේක එන්නම්
නුඹෙ පුතුම වී
දරු සෙනෙහෙ දන්නා
පියෙකු සිටි කලක...

ගිරි ශිඛර මුදුනේ...

අහස් කුසකට යන්න දගලන
මහා පව්වකි අසිරි ගෙන දෙන
සිසිල් සුලගින් ගත වෙලාගෙන
සිටී උන් හා තුරුළු වී ගෙන

දරා ගන්නට නොහැකි රශ්මිය
තුරු ලතා සිත් සනසවාගෙන
සිටිනෙ සැම දුක සැප දරා ගෙන
හිරුට හොරහින් වෛර කරමින

ඈත අහසේ දිලෙන තරුවට
නොපමණා පෙම් කෙරූ වරදට
පිරී ගොස් ඇත දෙනෙත් අභියස
ගලා ගියෙ මහ ගගක් විලසට

එලෙස මවනා අසිරි බැලුවද
ගගේ නා සොම්නසක් ලැබුවද
තෙදස් පෙන්වා නැගී සිටියද
කවුරු දන්නෙද ගිර විදින දුක

සිත් සතන් හෙම සනසවාලන
වේදනාවන් තනිව විද ගෙන
දරා ගන්නට නොහැකි වූ කල
නෙරා යයි දුක් සුසුම් සෝ මැද

හිස්තැනක්...

"හිස්තැන් පුරවා වාක්‍ය සම්පූර්ණ කරන්න." කියලා ප්‍රශ්නෙක තිබ්බට ඕක හැමවෙලේම පුරවන්න ඕන නැහැ නේ... හරිම උත්තරේ දන්නෙ නැත්තම් බයෙන් සැකෙන් වැරදි උත්තර නොලියා හිස්තැන සම්පූර්ණ නොකර ඉන්නත් පුළුවන් නේ...