ක්රියාන්විත රාජකාරියේ නියුතු පියාණන් හට සිය සිඟිති දියණිය විසින් ලියන ලද ලිපියක්...
මව් තුරුලේ හිඳ
මෙලොව එළි දුටු දා
කිමද නොසිටියේ නුඹ
ඇස් මානයේ එදා
දින සති මාස ගතවී
හිරු පෑයූ දා
ඔබ සිටියා මගෙ ලොව
හිරු කිරණ නියා
ඔබ තුරුලට ගෙන මා
නැලවූව එදා
අමතක නොවේ
ලද උණුහුම කිසිදා
ඔබ දැන සිටියද
මා කෙතරම් ආසා
කළ බව ඔය උකුළේ
නැලවෙන්න සදා
පාසල ඇරී කඩිමුඩියෙම
දිව එන්න
ඔබ අත එල්ලී
පිය මැනගෙන යන්න
මතකයි බලා උන් හැටි
ඔබ හමු වෙන්න
පිසිමින් කඳුළු
ගලනා මව්ගේ දෙඇස
පින් මදි වීද මන්දා
සිත් සැනසෙන්න
තුරුලට වෙලා පිය උණුහුම
විඳ ගන්න
තේජස පතුරවා
අප රට රැක ගන්න
ඔබ තරම් වීරයෙක්
නැත මට ලෙස රටට
සැමගේ සිහින
ඒ ලෙසටම ඉටු වෙන්න
පතනෙමි ඔබ තව
තවත් වැජඹෙන්න
නිදහස අරන්
මගෙ රට බේරා ගන්න
ආපසු නොගොස්
මගෙ තුරුලට වී ඉන්න
