පස්විය පොඩි පුතු හැඩුවා දවසක
මව්තුම අත එල්ලී
දිවා සුරැකුමෙන් පිටවී යන්නට
මොහොතක් ඇති විටදී
යන්න එපා අනෙ පාළුයි මට දැන්
අනේ මගේ අම්මේ...
දින සති ගෙවුණිය සූසැට වසරක්
මව් පුතු සෙනෙහසිනී
උගතෙකු කරනට යම් මතු දිනයක
දිව රෑ වෙහෙස වුණී
ඇත එහි මල් ඵල දෙඇස් ඉදිරිපිට
පුත ලොකු මහතකු වී...
තනිකම පාළුව හිදිනට නොහැකිය
ඉකිබිද හදවතිනී
අතේ නො එල්ලී සිතින් සිතන්නිය
දමා නොයන් පුතුනී
මහළු නිවාසේ අද මා තනි විය
තරහක් නෑ පුතුනේ...
No comments:
Post a Comment