පොත් ගොඩක් වට කර එදා
වෙහෙසුනේ ඔබෙ මුවගට
සිනහවක් ගෙන එන්නයි අම්මේ
එදා මගෙ තනි මකන්නට
ඔළුව අතගා සනසන්නට
මගේ ලගම ඔබ සවියක්
වී සිටියා අම්මේ...
එහෙත් මං අද බෝඩිමක
කොටු වී බිත්ති හතරකට
නිදිවරා වෙහෙසෙනකොට
හිස බිමට කඩා වැටෙද්දි
අතගා සෙනෙහස් කැටි කොට
දැන් නිදා ගනින් පුතේ කියන්න
ඔබ මා ලග නැති බව වැටහෙද්දි
කදුළු රූරා වැටුන අම්මේ...
වස්තු ඔක්කොම ගම දාලා
සතුට සැනසුම එහෙ තියලා
මැවූ සුරපුර බලා ගන්නයි
මේ ගමන ආවේ
මං සාප කරනව
ජීවිතය ජය ගන්න කියල
ඒ කඩඉම සමත් කරල
ඇයි මාව මේ තැනට එව්වේ...
No comments:
Post a Comment